25-6

Je bent terug, heel dichtbij ben je. Als ik wilde kon ik je nu bellen. Je was benieuwd hoe het met mij ging, maar toen je contact met me opzocht ging het perfect met me.

Ik had je niet meer nodig, en misschien schrok je ervan. Natuurlijk was ik ook benieuwd hoe het met jou ging, of je gelukkig was, hoe het op school ging. Je wilde mij het liefst bellen, maar ik zei nee.

Ik zei nee tegen je. Een jaar geleden zou ik daar niet eens aan denken, jou tegenspreken. Jou niet bellen. Ik hield van je stem, maar ik wist dat als je mij zou bellen, dat ik alleen maar leugens zou aanhoren.

Ik vroeg of je je eenzaam voelde en daarom weer contact met mij opzocht, je zei van niet.  Maar ik rook de leugen. Ik rook je leugens… Je voelde je eenzaam. Ik was tijdverdrijf. En een paar maanden geleden zou het niet uitmaken, maar nu wel. Vorige week wel.

Ik kan me je stem eigenlijk niet meer herinneren, ik kan onze gespreksstof niet meer herinneren. Het enige wat ik nog weet is dat je aandacht zocht bij andere meiden terwijl je zei dat je serieus was met mij.

Ik hoef je niet meer, een maand geleden zou ik je willen. Maar vandaag, morgen en over een jaar.. heb ik je niet meer nodig.

29-05

Het is nu ramadan, Sedat. Het enige waar ik nu een beetje aan kan denken ben jij. Jij werkte vorig jaar in de ramadan. We praatte tot een uur of 12, want je moest om 5 uur weer opstaan. Ik wilde dat je niet moe werd. Ik wilde dat je fit was, want je werkte. Je werkte voor jezelf, maar het voelde alsof je werkte voor mij, voor ons.

Een jaar is zo snel voorbij gegaan. Paar maanden geleden verdronk ik in mijn verdriet. Je naam kon ik niet eens uitspreken, ik kon de screenshots van ons gesprekken niet eens lezen. Ik wilde je stem niet eens meer herinneren. En nu sta ik hier, het is over.

Je maakt mijn hart niet meer warm. Je breekt mijn hart niet meer met je naam. Met je stem. Met je woorden. Ik denk aan je, want je was een mooie herinnering. Je was iets moois wat ik had meegemaakt. Maar dat is over. De avontuur wat we samen hadden is voorbij.

Je paste niet bij mij, da wist ik. Maar dat maakte niet uit. We hadden een aantrekking. Misschien was het alleen een seksuele aantrekking, maar daar geloof ik niks van. Jij was mijn type niet. Ik niet die van jou… onze zielen waren de dingen die ons bij elkaar brachten. Jouw hardheid, jouw liefheid.. mijn bezorgdheid.. mijn tederheid. Dat waren de eigenschappen die ons bij elkaar brachten.

We konden uren praten, weetje nog? maar we konden ook uren stil met elkaar zijn. Ik was er voor je, toen je verdrietig was. Aan jou heb ik mijn hart geopend… jij liet me jou vertrouwen. Je pakte wat van mij af.

Ik zou echt liegen, ik zou zo erg liegen als ik zeg dat ik je niet mis. Maar toch ga ik het zeggen; Ik mis je niet. Ik mis je echt niet. Je bent voorbij. Je bent een boek die ik heb gelezen, 10 keer… en nu wil ik je doorgeven aan een ander. Misschien wil je wel bij haar blijven, misschien leest zij jou op een manier waar ik niet van kan dromen.

Dank je wel.

Voor je gezelschap, voor je lessen.

Oude vriendschappen

Ik heb het contact tussen mij en een oude vriend verbroken.

E en ik kende elkaar sinds 2008?2009? Ik was 13 en hij was 15. We leerde elkaar kennen via een website, net zo iets als hyves, maar dan toch anders. Ik had mijzelf niet kunnen voorstellen dat we zulke goede vrienden konden blijven. Ik had hem nooit gezien, behalve via de webcam een keer.. tot 2014. Ik had een school opdracht en ik vroeg of hij mij wilde helpen en dat wilde hij. Toen ik hem zag, vond ik het toch wel spannend. Dit was mijn beste vriend, mijn virtuele beste vriend en ik zou hem gaan zien. Het was heel gezellig, het leek echt net alsof wij elkaar elke dag zagen. Hij had toen een vriendin. Zij vond het niet zo leuk dat we gingen afspreken, en dat begreep ik. In maart 2015, was onze vriendschap een beetje afgelopen. Zij wilde niet dat hij met mij omging en ik accepteerde dat. In februari of in maart 2017 ging zijn relatie uit en hij stuurde mij weer gelijk een bericht. We hebben uren aan de telefoon zitten kletsen. Ik vertelde hem over een jongen die ik heb gedate in 2015 en hij vertelde hoe zijn relatie verliep en dat ze gek was haha. Paar dagen later zei hij dat hij haar toch weer een kans zou geven, en dat ze weer een relatie hadden dus dat hij mij wel moest blokkeren. Echt een messteek in mijn rug. Ik voelde mij weer verlaten net zoals in maart 2015. Maar ja, ik was het al gewend. Hij had het mij toch al geflikt. April 2017 kwam hij weer terug, hij wilde weer praten want het was weer uit. Ik dacht nee, nu kies ik voor mezelf. Ik heb het gehad dat ik maar een optie ben, vooral in vriendschap. Dus ik heb gezegd dat ik geen contact meer met hem wilde, op geen enkele manier. Hij was eerst boos, maar daarna koelde hij af. Hij zei echt dingen die mij raakte. Paar dagen later stuurde hij mij een lap tekst dat ik hem moest begrijpen. Ik begreep hem, echt waar. Maar ik kon het niet meer aan. Elke keer kon hij dus weer uit mijn leven stappen omdat zijn vriendinnetje dat wilde, en elke keer kon hij opeens weer terug keren. Ik verwachtte gewoon wat meer van vriendschap. Daarna, heb ik hem overal geblokkeerd en we zijn vrienschappelijk (haha) uit onze vriendschap gestapt. Nooit meer zouden we contact opzoeken, want we zouden elkaar toch laten vallen (hij mij)

Paar dagen geleden heb ik een andere vriend uit mijn leven gezet, K. K kende ik sinds ik 18 was (ben nu 21), en we hebben echt heel veel meegemaakt samen. Ik was eerst bezig met hem, maar door een leugentje van hem hebben we 2 jaar niet met elkaar gesproken tot 2015. Toen werden we vrienden. Hij liet wel elke keer merken dat hij mij leuker vond dan alleen een vriendin. Ik begon hem te geloven, ik dacht echt dat hij voor mij ging en dat hij op mij zou wachten tot ik er klaar voor was. Ook al zou ik hem nu geen kans geven. Maar dat was niet zo, hij praatte ondertussen ook met andere meisjes. Ik voelde mij bedrogen. Terwijl ik hetzelfde deed. Maar toch voelde ik mij bedrogen en elke keer werd ik toch jaloers. Heb dat nooit tegen hem gezegd want ik wil gewoon geen relatie met hem, maar ik wilde ook niet dat hij met andere meisjes zou gaan praten. Ik werd gewoon jaloers. Zo hypocriet van mijzelf.. ik kon het niet meer aan. Ik begon over hem te dromen, en zelfs in mijn dromen was ik jaloers. Ik moest de vriendschap wel beëindigen omdat ik bang was. Ik was bang. En nu is hij weg. En hij komt niet meer terug.

Ik voel me zo alleen, op dat moment, voelde ik me zo machtig. Want ik deed dat. Ik beëindigde de vriendschap en niemand anders.

Ik weet niet wat ik moet voelen over K, maar ooit zal ik het wel begrijpen denk ik.

Lichamelijk ben ik uitgeput. Ik heb 2 dagen achter elkaar gewerkt, en dat 12 uur lang op mijn voeten.
Mentaal begeef ik het ook. Ik heb weer eens lopen janken om een jongen die mij niet eens wilt. Hoe zwak kan ik zijn. Ik haat het als ik zo zwak ben. Ik denk dan weer aan elke belofte, elke leugen en elk gesprek van ons… maar dat is verleden tijd en gaat niet meer terug komen.

Ik ben boos, boos op mezelf.

Sorry mama

Sorry mama, je had gelijk. We hebben je niet genoeg geholpen, we hebben je niet genoeg gesteund. Het spijt mij echt.

Ik doe nu wat mama doet in een week, en ik ben uitgeput. Ik ben boos, niemand helpt ook maar een beetje. Steeds het moeten zeggen wat mensen moeten doen, en steeds maar zeggen ze we doen het later. Dat deed ik ook. Dat moet echt pijn hebben gedaan, dat moet mama hebben gefrustreerd. Dus het spijt me mama.

Ik begrijp je, en ik ben blij dat ik je begrijp voordat het te laat is.